Vasthouden om los te kunnen laten

Gepubliceerd op 24 jun, 2011

Begin 2005 maakte ik, toen nog communicatieadviseur, heel bewust de stap naar de zorgsector. De GGZ om precies te zijn. Na me jarenlang te hebben ingezet voor producenten van halffabrikaten, projectontwikkelaars en uitzendorganisaties, zocht ik naar een werkkring waarin niet geld, maar mensen centraal stonden. Inmiddels lijkt het echter meer dan ooit over geld te gaan in de zorg. Toch ligt daar nog steeds mijn hart. Waarom eigenlijk?

In mijn beginjaren bij de REAKT Groep bood de functie van communicatieadviseur me de mogelijkheid om regelmatig uitgebreid te praten met klanten van REAKT. Mensen die in meer of soms mindere mate succesvol de draad van hun leven weer aan het oppakken waren in een dagbesteding- of re-integratietraject. Ik prijs me nog altijd gelukkig, want het heeft me een goed beeld gegeven van de uitdagingen waar zieke of kwetsbare mensen voor staan. Maar ook van wat begeleiders hierin betekenen. Vanuit hun specialisme. Vanuit hun kennis van de doelgroep.

Later, als bestuurssecretaris, kreeg ik vooral te maken met de financiering van het aanbod en de verschuivingen hierin. Wat me opviel, was dat met de introductie van de DBC, de ZZP, de overheveling van de budgetten voor begeleiding naar de WMO ook de grenzen van specialismen verschoven. Zo moesten behandelaren vanuit hun DBC-budget meer nadenken over de balans tussen behandeling en dagbesteding. En werd het voor gemeenten essentieel inzicht te krijgen in wat psychische problematiek betekent voor het dagelijks functioneren als burger.

De laatste decennia hebben zorgaanbieders zich vrij kunnen ontwikkelen binnen hun specialisme. De abominabele omvang van de bezuinigingsslag die de zorgsector te wachten staat, maakt echter duidelijk dat niet meer vast te houden valt aan de oude manier van werken. De vraag is of dat alleen maar erg is. Ambulantisering, een grotere rol voor gemeenten, het opent ook wel weer nieuwe deuren. Wat wel een ernstig risico vormt, is dat oude kennis verdwijnt in de snelheid van de vernieuwingen en niet wordt ingezet om de criteria voor zorg-nieuwe-stijl te bepalen. Specialismen zijn immers ooit met reden ontstaan en hebben daarmee ook hun waarde voor de toekomst.

Ik ben ervan overtuigd dat de bouwstenen voor verbetering, verandering en innovatie altijd al aanwezig zijn in de bestaande organisatie. Bij het vernieuwen van aanbod is het vooral belangrijk om ze te vinden, ze te rangschikken en ze vervolgens ook te delen met anderen. Tijd en ruimte ontbreken echter vaak, omdat de dagelijkse zorg meestal niet even kan wachten. Als adviseur hoop ik een bijdrage te kunnen leveren aan het extraheren van waardevolle kennis en deze vervolgens in te zetten voor vernieuwing. Alle reden dus om nog steeds vol overtuiging voor de zorgsector te kiezen. Het is voor mij nog steeds de plek waar we wellicht niet altijd ‘beter kunnen maken’, maar we wel altijd blijven nadenken over hoe ‘het beter kan’.

 

One Comment

  1. Beste Nadira,

    Je website ziet er mooi en overzichtelijk uit. Hij straalt eenvoud uit en je woordkeus in de teksten is ook prettig. Je pakt het goed aan zo. Leuk. Veel succes en als ik het goed heb gelezen zit het wel goed met de opdrachten de komende tijd.

    Groeten,
    Wardy

Leave a Comment