Het objectiveren van dragelijkheid

Gepubliceerd op 25 sep, 2011

Het leuke van social media is dat vrienden je regelmatig wijzen op leuke, grappige of boeiende links naar websites, foto’s en filmpjes. Zo kreeg in enige tijd geleden een You Tube filmpje onder ogen over Nick Vujicic. Een bijna 30-jarige Australiër die geboren is zonder ledematen: geen armen, geen benen, alleen een mismaakte linkervoet.

Wat Nick in het filmpje laat zien, is ongelofelijk. Hij voetbalt, springt van een duikplank, zwemt en bedient de buitenboordmotor. Ook laat het filmpje zien hoe hij jonge mensen inspireert met zijn levensverhaal, zijn doorzettingsvermogen en zijn relativeringen. Zo zegt hij op enig moment dat hij dankbaar is voor zijn linkervoet, omdat hij daarmee zoveel extra kan. Onomstreden een bewonderenswaardige man. En toch…moet ik nu een schuldgevoel krijgen als ik ondanks armen en benen gewoon eens een flinke baalweek heb? Het kan altijd erger, dat wist ik al, maar waar ligt de grens voor ‘in alle redelijkheid de smoor in hebben’ als deze man ons voorbeeld is? Zonder het bijzondere aan Nick ter discussie te willen stellen, leek het me ineens heerlijk om zonder armen, zonder benen, maar ook zonder linkervoet tijdens een van zijn lezingen het podium op te springen en te roepen: ‘ja zeg, jij hebt makkelijk praten! Jij hebt nog nog een linkervoet waarmee je van alles kan!’

En zo is het momenteel ook een beetje met de bezuinigingen die de komende jaren op ons afkomen. Op alle vlakken gaan we dat merken: in onze koopkracht, in het onderwijs en uiteraard ook in de zorg. En dat het nodig is, is evident. En dat het niet alleen uit de lengte, maar ook uit de breedte moet komen, is ook helder. Maar, ik heb wel de nodige bedenkingen. En omdat dat nou eenmaal mijn werkgebied is, met name ten aanzien van de toekomst van de gezondheidszorg.

Het maken van keuzes waarop wel en niet bezuinigd kan worden, is namelijk niet mogelijk zonder een oordeel over wat wel en niet nog dragelijk is in het geval van ziekte. Maar hoe is het mogelijk te generaliseren op een dergelijk onderwerp? En waar ligt de grens? Want voor elke klacht is er wel een voorbeeld aan te dragen van hoe het erger kan. Het is te hopen dat VWS haar inspiratie niet opdoet op You Tube, want dan vrees ik het ergste. Ik overdrijf nu natuurlijk. Maar hoe kun je de individuele gevolgen inschatten van het vervallen van de vergoeding voor krukken of een looprekje of de eigen bijdrage voor tweedelijns geestelijke gezondheidszorg. Ondanks het feit dat er iets moet gebeuren, heb ik moeite met de gelijke-monniken-gelijke-kappen benadering. Dat dat voor ziekte en beperkingen niet opgaat, laat Vujicic ons als geen ander zien. Dus waarom niet een betere, desnoods strengere, indicatiestelling voor een groter deel van de medische zorg? Zodat ook de persoonlijke beleving en omgeving van de betrokkene kan worden meegenomen in de beoordeling of een vergoeding terecht is. En ja, dat is subjectief en wellicht duur. Maar ik zou wel eens willen uitrekenen hoe beide benaderingen (en de gevolgen ervan) zich tot elkaar verhouden. Hoe objectiveer je immers dragelijkheid? Ik zou het niet weten. Afijn, het is maar een gedachtenspinsel. Maar toch…

Het betreffende filmpje over Nick Vujicic is te vinden op YouTube. Klik hier om het te bekijken (duur circa 4 minuten).

 

 

 

 

 

 

2 Reacties

  1. Ben erg onder de indruk van mister Vujicic. Kende het filmpje nog niet.
    Het mooiste zou zijn dat ieder mens zijn/haar hele leven (indien gewenst) persoonijk wordt gecoached en ondersteund. Maar dat is een utopie.

    In den beginne ben ik er erg voor dat iedereen zoveel mogelijk zelf doet en zelf regelt en pas voor hulp aanklopt als dat écht nodig is. Ik heb de indruk dat er (veel) mensen zijn die hun eigen verantwoordelijkheid niet (willen) nemen en de schuld van zaken die door die houding dan mis gaan luid en duidelijk aan anderen wijten.
    In Nederland zijn we dat betreft nogal verwend geweest toen het allemaal niet op kon, en nu het dan minder gaat en er offers gebracht moeten worden valt dat zwaar.

  2. Anders indiceren, dus met het persoonlijke verhaal en wat ‘subjectiviteit’, hoeft helemaal niet duurder te zijn. Tenminste niet als je het écht anders gaat doen – vanuit een nieuw paradigma. Niet halfslachtig van ‘een beetje meer persoonsgericht’ maar radicaal anders op basis van nieuwe waarden en inzichten. Driekwart van de huidige indicatieaanpak overboord en écht vanuit de persoon bekijken is vele malen goedkoper. Indiceren3.0 zeg maar :-)

Leave a Comment to Anko