Het keurslijf van het omdenken

Gepubliceerd op 7 aug, 2011

Al enige tijd wijst een van mijn vriendinnen me op de twitteraccount @omdenken en om die reden besloot ik afgelopen week dan ook maar eens tot het volgen hiervan. Het resultaat: dagelijks een aantal leuke en uitdagende citaten, verhalen en voorbeelden van hoe je ‘van een probleem, een mogelijkheid kunt maken.’ Heel leuk en een mooie oefening in denken. Maar als rechtgeaarde scepticus kreeg ik ook al snel zo m’n vraagtekens bij de bedoelingen achter dit Omdenken. En uitgerekend vandaag deed zich een situatie voor, waarmee mijn vage vraagtekens zich omzetten in concrete twijfel.

Aanleiding was de klacht van een van de buurtbewoners over zijn ‘enorme probleem’ met onkruid. Wat ik daar aan zou doen, als je het mij vroeg. Nu heb ik een balkon met kunstplanten en dus niet zoveel verstand van onkruid, maar waagde toch een poging. In de ware ‘Omdenken-stijl’ vond ik zelf. Onkruid is naar mijn mening een mensenterm. Het is namelijk een legitiem product van de natuur. En eigenlijk is het heel vreemd dat mensen een hekje plaatsen rond een stuk grond en verwachten dat de natuur daarbinnen zich aan hun regels houdt. Want het liefst hebben we alleen kleurige, aangenaam ruikende natuur in onze tuin. En geen planten die niet aan die regels voldoen. Kortom: onkruid is een door mensen als minderwaardig bestempeld stukje natuur. Heeft deze man dus een probleem met onkruid of een probleem met het accepteren van zaken die niet in zijn maakbare wereld passen? En hoe verhoudt het Omdenken zich daartoe? Gaat een echte Omdenker uit van een maakbare situatie? Of is deze in staat te zeggen: niet alles wat afwijkt van wat ik bedenk is een probleem en in mijn tuin is dus alles welkom wat de natuur daar brengt.

Het Omdenken wordt met name in het bedrijfsleven steeds meer gevierd. Met als mooi voorbeeld Het Nieuwe Werken. Met dat in het achterhoofd probeerde ik het Omdenken te relateren aan de re-integratie van mensen die door psychische problemen moeite hebben met het vinden van aansluiting op de werkvloer. Bij de re-integratie van deze groep mensen gaat veel aandacht uit naar het aanpassen aan een reguliere werkomgeving. Met veel moeite en inspanning worden zij begeleid bij het weer verkrijgen van een werkritme en bij de omgang met leidinggevenden en collega’s. Soms eerst in een beschermde omgeving, maar bij voorkeur zo snel mogelijk daarbuiten. En, als die stap naar buiten dan komt, wat dan? Moet dan ineens alles weer op z’n kop? Omdat een medewerker tegenwoordig moet kunnen Omdenken op het werk. Bijvoorbeeld in de vorm van Het nieuwe Werken, waarin je flexibel kunt, maar ook moet omgaan met werktijden, werkplek en thuis werken. En val je dan weer buiten de boot als je daarin niet mee kunt, omdat je zojuist jarenlang hebt gewerkt aan het verkrijgen van een ritme en het wennen aan werken met anderen in een structuur? Ik zou er knap van in de war raken!

Omdenken is een groot goed, het zorgt voor innovatie. Maar laat het niet het nieuwe keurslijf worden voor wie het van nature niet gemakkelijk afgaat. Zodat er ook ruimte blijft voor iemand die niet in staat is tot originaliteit, flexibiliteit of die liever wel werkt volgens vastomlijnde paden. Zonder dat diegene geen uitzicht heeft op doorgroei, of meteen wordt bestempeld tot uitzondering. Omdenken is wat mij betreft niet het ‘omzetten van problemen in mogelijkheden’, maar vooral het loslaten van de geijkte definitie van ‘probleem’.

 

 

2 Reacties

  1. Ha Nadira,

    Dank voor je leuke blog! Je begrijpt, je verhaal spreekt mij natuurlijk helemaal aan. Vreemd genoeg maak je aan het eind in mijn ogen echter een rare denkfout. Je schrijft namelijk “Omdenken is wat mij betreft niet het ‘omzetten van problemen in mogelijkheden’, maar vooral het loslaten van de geijkte definitie van ‘probleem’.”

    Intrigerend. Je suggereert alsof het hier om een tegenstelling zou gaan. Alsof je zou moeten kiezen tussen één van deze twee opties. Dat is naar mijn idee niet het geval. Sterker nog, ze zijn beide zinvol en versterken elkaar. Het is namelijk zo dat zodra je in staat bent je geijkte definitie van een ‘probleem’ los te laten, je daardoor (jammergenoeg heb je geen cursief mogelijkheid, anders het ik het woord ‘daardoor’ gecursiveerd) vaak in staat bent een probleem in een mogelijkheid om te zetten. Het een versterkt het ander. Vastgeroeste patronen, aannames of overtuigingen loslaten creëert als vanzelf ruimte voor nieuwe mogelijkheden.

    Overigens ben ik het helemaal met je eens dat het loslaten van de geijkte definitie het belangrijkst is. Zolang je dat niet doet, blijft alles zoals het is. Is overigens ook niet erg. Nogal wat dingen zijn prima zoals ze zijn.

    Veel succes met je blog, verders.
    Ik voel me vereerd beschreven en becommentarieerd te worden!

    Groet,
    Berthold Gunster
    @omdenken op Twitter

    • Beste Berthold,

      je hebt helemaal gelijk (uiteraard). Het was niet de bedoeling er een dergelijke tegenstelling van te maken, maar eerlijk is eerlijk: zo staat het er nu wel. Fijn dus dat ik je nuancering aan m’n blog kan toevoegen.

      Overigens heb je het vereerde gevoel beschreven en becommentarieerd te worden, geheel herkenbaar voor me gemaakt. Bedankt dus daarvoor.
      met vriendelijke groet,

      Nadira Rambocus

Leave a Comment to Nadira Rambocus